Sluggish Cognitive Tempo is used to describe a particular type of attention deficit, concentration, and slowness in information processing. The aim of this study was to investigate the psychometric properties of the Sluggish Cognitive Tempo Scale (SCTS) of the parent form among Iranian children. The present study is a descriptive study. A sample of 1700 people was selected from the provinces of Tehran, East Azerbaijan, West Azerbaijan, Kurdistan, Fars and Khorasan using cluster sampling method. 122 subjects were excluded from statistical analysis due to incomplete answers to the questionnaires and thus the final sample was reduced to 1578 parents. The confirmatory factor analysis method and internal consistency were used to compute the Sluggish Cognitive Tempo Scale factorial validity and reliability, respectively. Also, in order to examine the construct validity of the Sluggish Cognitive Tempo Scale, we computed correlations between different dimensions of Sluggish Cognitive Tempo Scale with Attention Deficit SubScale of Mental Health Assessment Questionnaire for Children and Adolescents. The results of statistical results showed that this Scale has structural validity, criterion and convergence in Iranian society. The results indicate that the Scale is three factors and also the validity of the Scale using Cronbach's alpha method and retest test after Approved two weeks. According to the findings of the present study, the parent form of the Sluggish Cognitive Tempo Scale (SCTS) has a good validity and reliability and it can be used in research related to slow Cognitive multiplication in Iranian society.

هدف: ضرب آهنگ شناختی کند، برای توصیف نوع خاصی از اختلال توجه، تمرکز حواس و کندی در پردازش اطلاعات به کار می رود. پژوهش حاضر با هدف تدوین برنامه کارکردهای اجرایی و بررسی تاثیر آن بر عملکرد دانش آموزان دارای این اختلال انجام شده است. روش: روش پژوهش، نیمه آزمایشی با پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل است. بسته آموزشی طراحی شده شامل 14 جلسه بود که در آن 4 مهارت (حافظه کاری، بازداری، انعطاف پذیری و آموزش توجه) آموزش داده می شد، جامعه آماری پژوهش حاضر دانش آموزان 8 تا 10 ساله تبریزی بودند که از بین آنها 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15) و کنترل (15) قرار گرفتند و پرسشنامه ضرب آهنگ شناختی کند (SCT) به وسیله والدین هر دو گروه تکمیل شد. پس از اجرای پیش آزمون، گروه آزمایش به مدت چهارده جلسه آموزش شدند و دوباره پس آزمون اجرا شد و داده های به دست آمده از پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از روش تحلیل کواریانس مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: اطلاعات به دست آمده نشان دهنده تفاوت معناداری بین دو گروه کنترل و آزمون در نمرات متغیر پس آزمون ضرب آهنگ شناختی کند (SCT) بعد از تعدیل تاثیر نمره پیش آزمون می باشد (P<01). نتیجه گیری: بر اساس این پژوهش می توان مطرح کرد که با ارتقای کارکردهای اجرایی می توان نشانه های اختلال ضرب آهنگ شناختی کند را کاهش داد.

هدف این پژوهش مقایسه نظریه ذهن و سطوح آن در کودکان مبتال به نارسایی توجه/ فزونکنشی و کندگامی شناختی بود. طرح پژوهش توصیفی از نوع علی مقایسهای و نمونه آن، 100نفر 50نفر مبتال به نارسایی توجه/ فزونکنشی و 50نفر مبتال به کندگامی شناختی از کودکان پسر مقطع ابتدایی شهرستان تبریز در سال تحصیلی 99-1398 بود که با شیوه غربالگری و با استفاده از مقیاس درجهبندی رفتار کودکان سوانسون، نوالن و پلهام، 1980 و مقیاس کندگامی شناختی پنی، واشبوش، کلین، کورکوم و اسکیس، 2009 انتخاب شد. سپس از آزمون نظریه ذهن موریس و دیگران، 1999 برای ارزیابی نظریه ذهن استفاده شد. داده ها با روش تحلیل واریانس چندمتغیری تحلیل شد. نتایج نشان داد بین کودکان مبتال به نارسایی توجه/ فزونکنشی و کندگامی شناختی از نظر نظریه ذهن و سطوح آن تفاوت معنادار وجود دارد، به طوری که کودکان مبتال به کندگامی شناختی در نظریه ذهن کلی و هر سه سطح آن در مقایسه با کودکان مبتال به نارسایی توجه/ فزونکنشی، عملکرد ضعیفتری دارند. با توجه به یافته های این پژوهش به نظر میرسد کودکان مبتال به کندگامی شناختی به دلیل عالقه اندک به تعاملهای اجتماعی و برخورداری از مشکلات توجه، در آزمون نظریه ذهن عملکرد ضعیفتری در مقایسه با کودکان مبتال به نارسایی توجه/ فزونکنشی دارند.

هدف: ضرب آهنگ شناختی کند، برای توصیف نوع خاصی از اختلال توجه، تمرکز حواس و کندی در پردازش اطلاعات به کار می رود. پژوهش حاضر با هدف تدوین برنامه توان بخشی روانی اجتماعی برای دانش آموزان دارای ضرب آهنگ شناختی کند و بررسی تاثیر آن بر مشکلات اجتماعی هیجانی انجام شد. روش بررسی: از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دارای نشانه های ضرب آهنگ شناختی کند سنین 9 تا 12سال مدارس عادی شهر تهران بود. نمونه پژوهش 60 شرکت کننده واجد شرایط بودند که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جای گماری شدند. به منظور شناسایی و تشخیص دانش آموزان دارای ضرب آهنگ شناختی کند از چک لیست نشانه های ضرب آهنگ شناختی کند (بکر و همکاران، 2015) و پرسشنامه SCT فرم والدین (برنز، 2017) و برای ارزیابی مشکلات اجتماعی هیجانی، از پرسشنامه FTF (کادسجو و همکاران، 2004) استفاده شد. داده های به دست آمده با استفاده از روش تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر و نرم افزار SPSS تحلیل گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که میانگین مشکلات اجتماعی هیجانی گروه آزمایش درمقایسه با گروه گواه بهبود یافت. بر این اساس بین میانگین نمره های گروه آزمایش و گواه در مشکلات اجتماعی هیجانی تفاوت معناداری با احتمال (0٫ 001>p) وجود داشت. نتیجه گیری: براساس یافته های این پژوهش برنامه توان بخشی روانی اجتماعی باعث کاهش مشکلات اجتماعی هیجانی در دانش آموزان دارای ضرب آهنگ شناختی کند شده است. نتایج ارزیابی در مرحله پیگیری ماندگاری اثر مداخله روانی اجتماعی را تایید کرد.

هدف: پژوهش حاضر باهدف بررسی رابطه اختلال استرس پس از سانحه با علایم کندی زمان شناختی در افراد با علایم نقص توجه-بیش فعالی با تاکید بر نقش تعدیل کننده ای تجربه کودک آزاری و نقش واسطه ای اجتناب تجربه ای صورت گرفت. روش: در این پژوهش همبستگی، جامعه آماری شامل 312 نفر از مبتلایان به اختلال نقص توجه-بیش فعالی در دامنه سنی 18 تا 60 سال و در شهر اصفهان بود که در مقیاس درجه بندی ADHD بزرگسالان بارکلی (BAARS) دارای نمرات 1+=Z بودند. سپس به منظور سنجش نقش تعدیل کنندگی کودک آزاری، آزمودنی ها در دو گروه مجزا (Z<0 شامل افرادی که تشخیص کودک آزاری نگرفتند و Z>0 شامل افرادی که تشخیص کودک آزاری گرفتند) قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد کودک آزاری رابطه اختلال استرس پس از سانحه با علایم کندی زمان شناختی را تعدیل می کند (97/1=t، 05/0>P) و اجتناب تجربه ای این رابطه را میانجی نمی کند (ضریب استاندارد اثر غیرمستقیم در گروه کودک آزاری برابر با 17/0 (466/0=P)، و در گروه عدم کودک آزاری برابر با 12/0 (411/0=P)). نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش، کودک آزاری رابطه اختلال استرس پس از سانحه با کندی زمان شناختی را تحت تاثیر قرار می دهد و ازاین رو در بروز علایم کندی زمان شناختی می تواند نقش داشته باشد.

زمینه: مطالعات زیادی به نقص همدلی در کودکان مبتلا به اختلال کمبود توجه / فزون کنشی اشاره کرده اند، اما مساله اصلی این است که آیا بین ابعاد همدلی کودکان مبتلا به اختلال کندگامی شناختی (که از نظر مشکلات توجه با اختلال کمبود توجه / فزون کنشی شباهت هایی دارد به همین دلیل افراد مبتلا به اشتباه برچسب کمبود توجه / فزون کنشی می خورند) با کودکان مبتلا به اختلال کمبود توجه / فزون کنشی تفاوت وجود دارد؟ هدف: مقایسه ابعاد همدلی درکودکان مبتلا به کمبود توجه / فزون کنشی و کودکان مبتلا به کندگامی شناختی بود. روش: پژوهش توصیفی از نوع علی-مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل کودکان پسر دوره ابتدایی (7 تا 12 ساله) شهر تبریز در سال تحصیلی 98-99 بود، که تعداد 100 پسر (50 نفر مبتلا به کمبود توجه / فزون کنشی و 50 نفر مبتلا به کندگامی شناختی) به شیوه نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای و با استفاده از مقیاس درجه بندی SNAP-IV (سوانسون، نولان و پلهام، 1980) و مقیاس SCT (پنی، واچبوچ، کلین، کورکوم و اسکیس، 2009) به عنوان نمونه انتخاب شدند. به منظور سنجش همدلی از مقیاس همدلی شناختی و عاطفی کودکان (دادس و همکاران، 2008) استفاده گردید. نتایج با روش تحلیل واریانس چند متغیره در نرم افزار SPSS20 تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد، بین کودکان مبتلا به کمبود توجه / فزون کنشی و کندگامی شناختی از نظر همدلی تفاوت معناداری وجود دارد (15/10 F=، 0/05 >(p. نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که کودکان مبتلا به کندگامی شناختی در همدلی شناختی و عاطفی نسبت به کودکان مبتلا به کمبود توجه / فزون کنشی عملکرد ضعیف تری دارند.